LACH: Een lach is zo vanzelfsprekend, maar wat als je depressief bent?

Jaarlijks krijgen ongeveer 23.000 vrouwen die zwanger en/of bevallen zijn een depressie, wist je dat?

Ik was gelukkig en mijn toekomst zag er zo mooi uit! Ik werd net moeder van een prachtige zoon, er was een huwelijk op komst, gezellig met mijn moeder op pad voor DE trouwjurk, huwelijksreis, genieten van en met mijn toekomstige man, zoon en familie… Allemaal fantastische dingen toch? Niets stond mijn geluk in de weg.

Maar dan… Na mijn bevalling 17 jaar geleden kreeg ik kraamkoorts. Op dat moment ging alles langs mij heen door de hoge koorts. Een paar weken later kwam de eerst paniekaanval en ik wist niet wat mij overkwam. Na mijn huwelijk, 2 maanden na de bevalling, werden de paniekaanvallen steeds erger. Ik durfde ook niet meer naar buiten, dus ik ging met lood in mijn schoenen naar de huisarts. Een postnatale depressie was de conclusie. Ik kreeg anti depressiva en moest naar de psycholoog. Die anti depressiva was echt verschrikkelijk: de volgende dag was ik aan het overgeven, ik was slap en ik kon mijn zoon niet vasthouden, slappe armen en volledig in paniek. “Die troep neem ik nooit meer!” riep ik. Maar ik moest wel en van de Xeroxat ging ik naar de Prozac, langzaam opbouwen. Maar wat voelde ik me verschrikkelijk!

Ik durfde dus niet naar buiten, maar ik moest. Ik heb een kind op de wereld gezet en die mag ik dat allemaal niet ontnemen. Dus ik verplichte mijzelf en met een verwilderd hoofd vloog ik door de straten heen om boodschappen te doen. Gelukkig kwam toen net de zelfscan bij de AH, dus vloog ik als een idioot door de AH heen met de zelfscan om weer zo snel mogelijk naar huis te rennen.

Ik werd vergeetachtig. Jemig, hoe vaak ik niet eten heb klaargezet en het gas al aandeed, om vervolgens in paniek te zijn omdat ik gas rook. Gelukkig rook ik niet, anders waren we de lucht ingegaan. Ik heb nu dan ook een inductiekookplaat, die hebben we puur vanwege die situatie genomen.

Waar veel moeder hun kind afstoten trok ik hem juist erg naar mij toe. Ik was vreselijk bang om dood te gaan, want als ik dood zou gaan zou hij op een gegeven moment juist een andere moeder krijgen. En hij gaat haar mama noemen, hij zal mij niet kennen, maar IK ben zijn moeder! En als hij ooit kinderen krijgt gaat die andere vrouw oma worden van MIJN kleinkinderen!

Deel 2 lees je hier

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *