Selecteer een pagina

Tijdens mijn eerste zwangerschap 18 jaar geleden nam ik zoals de verloskundige mij adviseerde trouw mijn foliumzuur en multivitaminen. Ik at netjes mijn groente en fruit al kwam ik nooit aan 200 gram groente per dag wat toen het advies was.Ik nam veel suikers tot me want tijdens mijn zwangerschap was ik verslaafd aan lollies, ik kon zo een zak per dag opeten. En toch kwam ik maar 6 kg aan gedurende de zwangerschap. Ik had enorm veel stress want voor ik zwanger raakte had ik een miskraam gehad dus ik was heel bang om ook dit kindje kwijt te raken.


Na mijn bevalling kreeg ik kraamkoorts. Op dat moment ging alles langs mij heen door de hoge koorts. Een paar weken later kwam de eerst paniekaanval en ik wist niet wat mij overkwam. Na mijn huwelijk, 2 maanden na de bevalling, werden de paniekaanvallen steeds erger. Ik durfde ook niet meer naar buiten, dus ik ging met lood in mijn schoenen naar de huisarts. Een postnatale depressie was de conclusie. Ik kreeg anti depressiva en moest naar de psycholoog. Die anti depressiva was echt verschrikkelijk: de volgende dag was ik aan het overgeven, ik was slap en ik kon mijn zoon niet vasthouden, slappe armen en volledig in paniek. “Die troep neem ik nooit meer!” riep ik. Maar ik moest wel en van de Xeroxat ging ik naar de Prozac, langzaam opbouwen. Maar wat voelde ik me verschrikkelijk!


Ik durfde dus niet naar buiten, maar ik moest. Ik heb een kind op de wereld gezet en die mag ik dat allemaal niet ontnemen. Dus ik verplichte mijzelf en met een verwilderd hoofd vloog ik door de straten heen om boodschappen te doen. Gelukkig kwam toen net de zelfscan bij de AH, dus vloog ik als een idioot door de AH heen met de zelfscan om weer zo snel mogelijk naar huis te rennen.
Ik werd vergeetachtig. Jemig, hoe vaak ik niet eten heb klaargezet en het gas al aandeed, om vervolgens in paniek te zijn omdat ik gas rook. Gelukkig rook ik niet, anders waren we de lucht ingegaan. Ik heb nu dan ook een inductiekookplaat, die hebben we puur vanwege die situatie genomen.


Waar veel moeder hun kind afstoten trok ik hem juist erg naar mij toe. Ik was vreselijk bang om dood te gaan, want als ik dood zou gaan zou hij op een gegeven moment juist een andere moeder krijgen. En hij gaat haar mama noemen, hij zal mij niet kennen, maar IK ben zijn moeder! En als hij ooit kinderen krijgt gaat die andere vrouw oma worden van MIJN kleinkinderen!


Oud en Nieuw. Ik zit met mijn vingers in de oren in elkaar gedoken. De wereld vergaat, ik ga dood! Natuurlijk weet ik het wel… Het is Oud en Nieuw, het is vuurwerk, maar ik kon het niet relativeren. Ik voelde me verschrikkelijk, en zo enorm bang.


Toen ik 6 weken aan de anti-depressiva zat werd ik ‘s nachts wakker omdat mijn zoon huilde, want ik moest hem voeden. Daarna ging ik weer liggen. Ineens brak het zweet mij uit en ging mijn hart tekeer. Ik was zo verschrikkelijk bang en ik vloog uit bed. Ik wist dat mijn vader nachtdienst had, dus ik belde hem en ik dwong mezelf naar het geluid van het overgaan van de telefoon te luisteren. “Het komt goed, het komt goed” zei ik tegen mezelf. Mijn vader nam op. “PAPA! Ik krijg een hartaanval, mijn hart gaat tekeer, ik ben zo duizelig, ik ben zo bang!” Mijn vader praatte rustig met me om te relativeren, het was niet zo. “Beloof je dat” Ga ik echt niet dood? Maar wat als het nou wel gebeurt? Wat als ik nu wel gelijk heb?” Maar uiteindelijk kwam de rust en ging mijn hartslag weer omlaag. We hingen op en ik ging naar bed en viel in slaap.


‘s Ochtends werd ik wakker en ik voelde me zo vreemd en ik dacht weer na, want waardoor voel ik mij anders? Die nacht is waarschijnlijk de anti-depressiva goed gaan werken en ik was niet meer bang, alsof er een knop om was gegaan. Ik ging naar de winkel en ik had die zelfscan niet nodig. Vol trots belde ik mijn ouders “ik ben naar de winkel geweest en ik heb in de rij bij de kassa gestaan, whooo!”


Tijdens mijn opleiding tot hormoonexpert kwam ik erachter dat ik veel te weinig aan essentiële voedingsstoffen binnen kreeg, dat ik verkeerde voeding en dat ik verkeerd at. En tijdens mijn opleiding Brain Balance Coach kwam ik erachter wat stress met je doet. Ik ben mij nog meer gaan verdiepen in hormonen, ons brein, voeding, zwangerschap en de pre- en postnatale depressie, ook wetenschappelijke rapporten (en hier blijf ik me in verdiepen). Vooral in het begin kon ik boos worden, waarom werden bepaalde dingen mij niet al voor en in de zwangerschap verteld, want dan had ik dingen zo anders aangepakt. Voor mij geldt dat nu natuurlijk niet meer, maar ik kan wel andere vrouwen inlichten hoe je de kans op een depressie kan verkleinen of zelf helemaal voorkomen en hoe belangrijk het is om goed voorbereid de zwangerschap al in te gaan. En als je een pre- of postnatale depressie hebt, dan kan je ook aanpassingen doen en de oorzaak bij de kern aanpakken.


Voor mij is het een missie om hier verandering in te brengen, en de juiste informatie en kennis door te geven om jou zo te helpen goed voorbereid een zwangerschap in te gaan en de kans op een pre- of postnatale depressie te verkleinen of zelfs te voorkomen. Zo kan je ook vol energie zwanger zijn en herstel je ook na de bevalling sneller.